Gabowicz Józef Mojżesz

(1862 Kolno – 1939 Warszawa) – rzeźbiarz. Pochodził z ubogiej rodziny. Dzięki pomocy dr. Frenkla, który opłacał jego naukę, mógł uczyć się u L. Kucharzewskiego i W. Gersona. Studiował w warszawskiej Klasie Rysunkowej i – jako wolny słuchacz, stypendysta H. Wawelberga – w Cesarskiej Akademii Sztuk w Petersburgu (1885–1895). Później wyjechał do Paryża, gdzie kształcił się pod kierunkiem A. Rodina i J. Thomasa. Debiutował na paryskich Salonach. Od 1901 mieszkał w Warszawie, pracując jako rytownik w zakładzie odlewniczym Braci Łopieńskich. Wystawiał swe prace m.in. w: Warszawie (także na pierwszej wystawie artystów żydowskich w 1911), Paryżu, Petersburgu, Kijowie i Mińsku. W 1910 Francja przyznała mu palmę oficerską Legii Honorowej za całokształt twórczości. Podczas I wojny światowej przebywał w Moskwie. W 1915 zorganizował tam wystawę na rzecz uchodźców polskich. Po powrocie do Warszawy wystawiał w ŻTKSP. Sztuka G. ukształtowała się pod wpływem dziewiętnastowiecznego naturalizmu i pozostała niezmieniona aż do końca. Ulubionymi tematami artysty była sentymentalnie pokazana nędza i tragedia ludzka (Ostatnia kropla, Wieści zza morza) oraz motywy symboliczne (Żywa struna). Z powodzeniem uprawiał rzeźbę portretową (m.in. portrety H. Wawelberga, L. Zamenhofa, J. Blocha) i medalierstwo (np. medale portretowe i popiersie Elizy Orzeszkowej). Duża kolekcja jego rzeźb, ocalona z pracowni artysty, znajduje się obecnie w zbiorach Muzeum Żydowskiego Instytutu Historycznego.

Autor hasła: Renata Piątkowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Józef Mojżesz Gabowicz  - Gabowicz Józef Mojżesz - Polski Słownik Judaistyczny
Józef Mojżesz Gabowicz (kliknij, aby powiększyć)

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem