Friedländer Izrael

(1876 Kowel – 1920) – semitysta. Podstawy wykształcenia religijnego i świeckiego zdobył u nauczycieli prywatnych w Warszawie, które uzupełnił w berlińskim seminarium rabinackim. Był docentem prywatnym w Strassburgu (1902–1903); a następnie profesorem biblistyki w Jewish Theological Seminary w Nowym Jorku (od 1903). Wśród jego prac poświęconych semitystyce i arabistyce najważniejsze miejsce zajmują: Arabisch-deutsches Lexikon zum Sprachgebrauch des Maimonides (1902); Die Messiasidee im Islam (1903) oraz wydawanie pisma „Jewish-Arabic Studies” (1910–1913). Stopniowo, coraz bardziej angażował się w ruch syjonistyczny. W pierwszych latach XX w. dokonał kilku przekładów esejów Achad Ha-Ama na język niemiecki. Wydał kilka prac poświęconych sprawie żydowskiej: Dubnow’s Theory of Jewish Nationalism (1905); Past and Present, a Collection of Jewish Essays (1919). Historii Żydów poświęcił pracę The Jews of Russia and Poland, a bird’s-eye view of their history and culture (1915). Przełożył z języka rosyjskiego na język niemiecki i angielski S. Dubnowa Historię Żydów w Polsce i Rosji (t. 1–3). W okresie I wojny światowej zaangażował się w działalność American Jewish Joint Distribution Committee. Został zamordowany w czasie, gdy przebywał z misją tej organizacji na Ukrainie.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem