Franck Mendel

(XV/XVI w.) – rabin w Poznaniu (1513–1524) i w Wilnie (1524–1535). Na początku 1513 poznańska gmina żydowska rozpoczęła starania o sprowadzenie F. z Litwy. Król zatwierdził go na nowym stanowisku, a od członków gminy zażądał, aby byli mu posłuszni. W 1518 F. oraz inni przedstawiciel gminy poznańskiej, Mojżesz, decyzją królewską zostali zatwierdzeni na stanowisku członków żydowskiego kolegium sędziowskiego na terenie Wielkopolski, powołanego wcześniej przez Zygmunta I Starego, i nadano im prawo sądzenia Żydów wielkopolskich, wymierzania im kar przewidzianych w Prawie Mojżeszowym oraz egzekwowania zapadłych wyroków. Monarcha zobowiązał Żydów wielkopolskich, by nie kwestionowali orzeczeń sądowych swych zwierzchników, pod karami przewidzianymi dla łamiących zarządzenia królewskie. F. utrzymał się na stanowisku rabina poznań. do czasu objęcia podobnego urzędu w Wilnie. Rabinem wileńskim (litewskim) był co najmniej do 1535. S. Berszadski podkreślił, że w dokumentach oficjalnych F. figurował jako urzędnik królewski, co by świadczyło o jego silnym powiązaniu z dworem monarszym i o przywilejach, jakie mu z tej racji przysługiwały.

Autor hasła: Maurycy Horn

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem