Flatau Edward

(1868 Płock – 1932 Warszawa) – lekarz neurolog. Ukończył wydział lekarski uniwersytetu w Moskwie (1892). W 1893 wyjechał do Berlina, gdzie poświęcił się głównie neurologii. Jego Atlas des menschlichen Gehirns und des Faserverlaufes (1894) został przetłumaczony na kilka języków, w tym na język polski. Do kraju F. powrócił w 1899 z dużym dorobkiem naukowym. Osiadł w Warszawie. Był bardzo czynnym lekarzem klinicystą, badaczem w dziedzinie neurologii (jednym z pionierów neurologii doświadczalnej) oraz autorem przeszło 80 prac naukowych, utalentowanym pedagogiem – twórcą polskiej szkoły neurologicznej. W 1904 wygrał konkurs na ordynatora oddziału chorób nerwowych Szpitala Starozakonnych w Warszawie, gdzie wychował całe pokolenie neurologów żydowskich. Dzięki jego zabiegom w 1913 został wzniesiony osobny i dobrze wyposażony pawilon wspomnianego oddziału Szpitala. F. był również założycielem „Kwartalnika Klinicznego Szpitala Starozakonnych”. Miał też duże zasługi dla rozwoju neurologii polskiej, m.in. jako organizator badań w tej dziedzinie w Warszawskim Towarzystwie Naukowym; inicjator utworzenia Warszawskiego Instytutu Neurobiologicznego (urzeczywistnionego ostatecznie przez jego uczniów) oraz sekcji neurologiczno-psychiatrycznej Warszawskiego Towarzystwa Lekarskiego, z której później powstało Warszawskie Towarzystwo Neurologiczne. Dla uczczenia jego zasług w 1929 wydano Księgę jubileuszową Edwarda Flataua. Został pochowany na cmentarzu żydowskim w Warszawie przy ul. Okopowej. Na jego grobie stanął pomnik dłuta rzeźbiarza Mieczysława Lubelskiego.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand