Finkel Eliezer Juda (Jehuda)

(1879-1965) – rabin, rosz jesziwa w Mirze; syn Natana Cwi F. Wykształcenie talmudyczne zdobywał pod kierunkiem ojca, a następnie w jesziwach litewskich, m.in. w Słobodce, Raduniu i Telcu. Był zięciem Elijahu Barucha Kamai, kierującego jesziwą w Mirze, oraz jego następcą na tym stanowisku (od 1907). Dzięki wysiłkom F. jesziwa w Mirze podniosła się ze zgliszcz, po pożarze w 1911. Po okresie tułaczki po Rosji w czasie I wojny światowej, F. powrócił do tej uczelni, jako rosz jesziwa (1922). W czasie II wojny światowej, wraz z grupą studentów, wyjechał do Palestyny, gdzie na nowo założył jesziwę „mirską” oraz wspierał jesziwę hebrońską; do końca życia nosił tytuł zkan rasze(j) jesziwot (starszego [pośród] kierujących jesziwami). Badaniom Talmudu poświęcił swe główne dzieło Diwre(j) Eliezer (hebr., Słowa Eliezera, 1963).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem