Filistyni

(hebr. i jid. Plisztim; hebr. pleszet = kraj obcych [przybyszów] )według tradycji biblijnej (Rdz 10,14), lud pochodzący od Patrusytów (z Górnego Egiptu) i Kasluchitów, znany już w czasach patriarchów; jeden z tzw. Ludów Morza, które w XIII/XII w. p.n.e. najechały Egipt, należący do grupy ludów indoeuropejskich. Po bitwie stoczonej z wojskami faraona Ramzesa III (1192 p.n.e.) F. osiedli na wybrzeżu Morza Śródziemnego, na północ od Gazy, zajmując terytoria, aż po Górę Karmel; ich główne miasta to: Gaza, Aszkelon, Aszdod, Ekron i Gat. Od F. wywodzi się nazwa Palestyna. W okresie osłabienia potęgi Egiptu F. wzmogli ekspansję na wschód, na tereny Kanaanu, zajęte przez Izraelitów (w epoce Sędziów; za czasów Samsona, Samuela i Saula). Dopiero król Dawid, panujący ok. 1004-965 p.n.e., pokonał F., uniemożliwiając odrodzenie się ich potęgi. W VIII w. p.n.e. Filisteę podbili Asyryjczycy, a po upadku tego imperium weszła ona w skład państwa neobabilońskiego, a potem perskiego. W III w p.n.e. F. ulegli procesowi hellenizacji.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand