Fichman Jaakow

(1881 Belcy w Besarabii – 1958 Tel Awiw) – poeta i krytyk literacki piszący w języku hebrajskim oraz w jidysz. Mając 14 lat opuścił dom rodzinny. Mieszkał i tworzył w wielu miastach, m.in. w Wilnie, Warszawie i Berlinie. Debiutował w 1901, kiedy to zaczął publikować wiersze, a następnie szkice krytyczne w prasie hebrajskiej (m.in. w: „Ha-Dor”, „Ha-Sziloach”, „Ha-Olam”). Utwory te zostały potem zebrane w tomie liryków impresjonistycznych Giwolim (hebr., Pnie, Łodygi, 1911). Z jego wstępami krytycznymi ukazały się zbiory wierszy Mendele Mojcher Sforima, D. Fryszmana i innych. Pisał wówczas także dla dzieci oraz w języku jidysz. W 1912 osiadł w Palestynie, gdzie wykładał historię literatury żydowskiej w seminarium pedagogicznym w Jaffie. W okresie I wojny światowej przebywał w Odessie, a w 1922–1924 w Warszawie, na zaproszenie wydawnictwa Sztybel. W 1925 powrócił na stałe do Palestyny; w Tel Awiwie kierował filią wspomnianego wydawnictwa, był redaktorem literackiego czasopism hebrajskiego (w tym w 1936–1942 „Moznajim”; hebr., Waga – organu Stowarzyszenia Pisarzy Hebrajskich; hebr. Agudat ha-Sof(e)rim ha-Iwrim) i wydawcą licznych dzieł autorów piszących w języku hebrajskim. Początkowo uważano go za jednego z uczniów szkoły Ch.N. Bialika, później za przedstawiciela młodego pokolenia pisarzy palestyńskich, zbuntowanych przeciw klasycyzmowi tego poety. F. poświęcał się również pracy pedagogicznej. Był autorem wielu podręczników do dziejów literatury hebrajskiej oraz kilku tomów esejów o poezji i prozie światowej i hebrajskiej, w tym dużej monografii poświęconej Bialikowi. Najbardziej cenionym tomem wierszy F. z okresu palestyńskiego był Peat sade (hebr., Skraj pola, 1945).

Autorzy hasła: Małgorzata Naimska, Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem