Falk Jaakow (Jakub) Joszua (Jozue) ben Cwi Hirsz

Jakub Jozue, zwany – od tytułu swego dzieła – Pnej Joszuą (1680 Kraków – 1756 Frankfurt n. Menem) – rabin, talmudysta, kabalista, rektor szkoły talmudycznej (rosz jesziwa) we Lwowie (od 1712), a następnie w Berlinie (od 1731) i Metzu, a od 1741 – we Frankfurcie. Był jednym z głównych wrogów i prześladowców J. ben N.N. Eibe(n)schütza. Występował przeciw niemu nawet wówczas, gdy stało się jasne, że Eibeschützowi sprzyja gmina frankfurcka. Ostatecznie w 1750 musiał opuścić stanowisko tamtejszego rabina. Napisał znany komentarz do Talmudu pt. Pne(j) Joszua (1752-1780). Już po śmierci autora dzieło to stało się podstawą wykładania Talmudu w wielu ówczesnych jesziwach. Poza tym pozostawił w rękopisie komentarz do Pięcioksięgu.

Autor hasła: Paweł Fijałkowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem