Falk (Walk) Joszua (Jozue) ben Aleksander ha-Kohen

zwany – od tytułu swego dzieła – SMA (ok. 1550 Kraków [Lublin] – 1614 Lwów) – rabin, teoretyk żydowskiego prawa cywilnego; uczeń M. Isserlesa i S. Lurii, który z czasem stał się czołowym autorytetem dla Żydów polskich. Był twórcą jesziwy we Lwowie (od 1592), którą ufundował jego teść, Izrael Józefowicz (zm. w 1614); w niektórych opracowaniach mylnie określany jako rabin lwowski. Jego komentarze religijne i dzieła homiletyczne zawierają wiele historycznych szczegółów, zwłaszcza o synodach Sejmu Żydów Polskich. Dla tego Sejmu sporządził kodeks pt. Kontres al-dine ribit (wyd. 1692), dotyczący potępienia pobierania wysokiego procentu od udzielanych pożyczek, w którym przedstawił uchwały synodu lubelskiego z 1607. Równocześnie jednak wyraził przyzwolenie na pobieranie procentów od pożyczek udzielanych współwyznawcom. Jest autorem dzieła Sefer Meirat Ejnajim (akr. SMA [ samech mem alef], od którego pochodził jego przydomek), będącego komentarzem do Choszen (ha-)Miszpat J. ben E. Karo).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand