Fahn Ruben

(1878 Storunie, w Galicji Wsch. – 1939) – kupiec, pisarz i badacz dziejów karaimów. Był synem przedsiębiorcy naftowego. Otrzymał tradycyjne wykształcenie religijne oraz domowe, w tym w języku polskim i niemieckim. Ożenił się w wieku 19 lat i osiadł w Haliczu, gdzie z powodzeniem prowadził interesy handlowe. Okres I wojny światowej spędził w Wiedniu, po czym zamieszkał w Stanisławowie. W 1918-1919 pełnił funkcję sekretarza Narodowej Rady Żydowskiej przy Republice Wschodniej Ukrainy. Był związany z ruchem syjonistycznym, co przyczyniło się do jego aresztowania, wkrótce po wejściu wojsk sowieckich na wsch. ziemie Rzeczypospolitej w 1939 (brak informacji o miejscu jego śmierci). F. w wolnych chwilach parał się pracą literacką; współpracował z prasą hebrajską. Interesował się przede wszystkim dziejami haskali i karaimów. Wydał wiele szkiców poświęconych tym zagadnieniom, które zostały zebrane w Sefer ha-Karaim (hebr., Księga karaimów, 1929); Pirke(j) haskala (hebr., Czasy haskali, 1937); oraz w wydanych już po jego śmierci dziełach – Masot (hebr., Eseje, 1943) i Miwchar ktawim (hebr., Wybór pism, 1969).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem