Ezechiel

(hebr. Jechezkel = niechaj Bóg umocni; jid. Jechezkel, Jecheskel) (1. poł. VI w. p.n.e.) – prorok, który jako pierwszy został powołany do pełnienia swej misji poza granicami kraju (niewola babilońska); wizjoner; znawca prawa religijnego, zaliczany do grupy Proroków Późniejszych; syn kapłana Buziego, wywodzącego się z rodu Cadoka. Tradycja biblijna przypisuje E. autorstwo jednej z większych ksiąg prorockich (Księga Ezechiela). Wraz z arystokracją Judy i królem Joachinem, w 597 p.n.e. E. został uprowadzony do niewoli i zamieszkał w żydowskiej kolonii Tell Awiw nad kanałem Kwar (Kebar). Miał wielką wizję tronu (rydwanu) Bożego (Maase merkawa) i przez Boga został powołany na proroka. Działalność profetyczną rozpoczął dopiero w piątym roku po uprowadzeniu do niewoli (tj. w 593-592 p.n.e.) i prowadził ją przez 22 lata (do 571/570 p.n.e.). E. surowo ganił lud Judy za grzechy i występki; uważał, że klęska Jerozolimy i zburzenie Świątyni przez Babilończyków były karą za owe przewinienia i za nie dość żarliwą wiarę. Twierdził, że jedynie pokuta i żal za grzechy mogą odwrócić nieszczęście, jakie spadło na Żydów. Zapowiadał też odbudowę Świątyni i powrót świetności Izraela. Okoliczności śmierci E. nie są znane. Zgodnie z żydowską tradycją, prorok pochowany został w Babilonii, między Eufratem a kanałem Kwar (jego grobowiec opisał żydowski podróżnik Beniamin z Tudeli). W późniejszych wiekach wizja tronu Bożego, obok dzieła stworzenia, stała się głównym tematem mistyki żydowskiej.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand