Et Liwnot

(hebr., Czas budować; jid. Ejs Liwnojs) – frakcja w łonie Organizacji Syjonistycznej w Polsce w okresie międzywojennym. Jej geneza wiąże się z dyskusjami nt. utworzenia i rozszerzenia Agencji Żydowskiej, po uzyskaniu mandatu w Palestynie przez Wielką Brytanię w 1922. E.L. popierała ów plan, mając na celu jak najszybsze stworzenie większości żydowskiej w Palestynie, poprzez zaangażowanie w szerokim zakresie kapitałów i ludzi. Z czasem stawała się w coraz większym stopniu ruchem klasy średniej, która z niechęcią patrzyła na rosnącą pozycję elementów lewicowo-socjalist. w Palestynie, kładąc nacisk na swobodny rozwój indywidualnej przedsiębiorczości. Podstawą wpływów E.L. było poparcie, jakim ta frakcja cieszyła się w byłej Galicji, zwłaszcza wschodniej. W życiu politycznym na arenie polskiej skrzydło to zajmowało bardziej ugodowe stanowisko wobec rządu, dążąc – na ile to było możliwe – do porozumienia z nim. Strategia ta, akceptowana przez Agudę i Mizrachi, opierała się na pragmatycznym założeniu, że należy starać się załatwiać konkretne, bieżące postulaty. Najważniejsi przywódcy frakcji, L. Reich i O. Thon, należeli do filarów ugody polsko-żydowskiej. W Kole Żydowskim w sejmie RP dochodziło do ostrych starć pomiędzy przedstawicielami E.L. a Al ha-Miszmar. E.L. utworzyło własne przybudówki młodz. He-Chaluc ha-Merkazi (hebr., Pionier Centrali) i Merkaz ha-Ceirim (hebr., Centrala Młodzieży [Młodych]). (Por. też m.in.: Agudat Ha-Noar ha-Iwri „Akiba”; Lewite Leon; syjonizm na ziemiach polskich)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem