Esterka z Opoczna

(XIV w.) – faworyta króla Kazimierza I Wielkiego, uwieczniona przez Jana Długosza w Rocznikach, uważana przez wielu historyków za postać fikcyjną. Legenda głosi, że była córką mistrza krawieckiego z Opoczna; żyła w królewskich zamkach w Opocznie i Łobzowie (czasem też wskazywany jest Kazimierz n. Wisłą lub Bochotnica), i miała wielki wpływ na politykę Kazimierza I Wielkiego wobec Żydów. Miejscem jej wiecznego spoczynku miał być Łobzów, gdzie w ogrodzie pałacowym znajdował się kopiec, zw. grobem Esterki. Zaciekawiony opowieściami król Stanisław August Poniatowski w 1787 polecił rozkopać go. Poszukiwania nie przyniosły jednak oczekiwanych rezultatów. Według Długosza, ze związku E. z O. z królem (przed 1364) narodzili się dwaj chłopcy – Niemira i Pełka, którzy w rzeczywistości byli synami Kazimierza i innej faworyty, Cudki; oraz dziewczynki, wychowane w wierze żydowskiej. Romans Kazimierza I i E. z O. stał się tematem licznych powieści, dramatów i poematów w języku polskim, hebrajskim i w jidysz.

Autor hasła: Paweł Fijałkowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Esterka z Opoczna - Esterka z Opoczna - Polski Słownik Judaistyczny
Esterka z Opoczna (kliknij, aby powiększyć)

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem