Erew Pesach

(hebr., Wigilia [święta] Pesach) – dzień poprzedzający i kończący przygotowania do święta Pesach. Jeśli szabat poprzedzający to święto (por. Szabat ha-Gadol) wypada w E.P., wówczas w synagogach ortodoksyjnych tradycyjne kazanie rabina przenoszono na inną sobotę, by nie odbierać ludziom czasu, potrzebnego na przygotowania świąteczne. Podczas E.P. w domach żydowskich dokonuje się kilku obrzędów, o podstawowym dla przygotowań do tego święta znaczeniu; m.in.: b(e)dikat chamecbi’ur chamec. W Polsce spalanie zakwasu odbywało się w piecu budynku be(j)t (ha-)midraszu, do którego udawał się pan domu wraz synem. W tym też dniu odbywały się transakcje fikcyjnej sprzedaży chamecu na czas świąt, w których najczęściej – dla bezpieczeństwa całej operacji – pośredniczył rabin, zatrzymując u siebie związane z nimi dokumenty. Po zjedzeniu ostatniego przed świętem Pesach posiłku, w którego skład wchodziło zwykłe pieczywo (tj. sporządzone przy użyciu zaczynu), wszystkie naczynia (zwł. metalowe) były poddane koszerowaniu, najczęściej przez polewanie lub zanurzanie we wrzątku (por.: kaszer; trefa). Szczególnie pobożne niewiasty przecierały irchą wszystkie zakątki domu, włącznie z klamkami u drzwi. Mężczyźni przed południem udawali się do mykwy. Po oczyszczeniu nie powinni byli jeść ani chleba ani macy, która miała być „nowym pokarmem” w czasie sederu. W E.P. obchodzony jest Post Pierworodnych. Na obiad spożywano więc w niewielkich ilościach głównie ziemniaki, ryby, itp. neutralne, pod względem koszerności, pokarmy (parwe).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand