Epstein Jakub

(1771 Pilica lub Żarki – 1843 Warmbrunn) – kupiec, filantrop; ojciec Adama E., Józefa E., Hermana E. i Jana E. (1805-1885). Pochodził z ubogiej rodziny wielkopolskich Żydów. Osiedlił się w Warszawie w dobie Sejmu Czteroletniego. Majątku dorobił się na fabrykacji świec stearynowych, a następnie na dzierżawie monopolu rządowego. W czasie powstania kościuszkowskiego był porucznikiem batalionu żydowskiego. Podczas okupacji rosyjskiej był dostawcą wojskowym; później zasłużonym liwerantem wojsk Księstwa Warszawskiego i wielkiej armii napoleońskiej. Członek polskich lóż wolnomularskich „Rycerze Gwiazdy” i „Bracia Polacy Zjednoczeni”. Jako filantrop, miał duże zasługi dla społeczności Warszawy. Przede wszystkim łożył znaczne sumy na potrzeby gminy, wspierał i współorganizował Szpital Starozakonnych oraz postępową synagogę przy ul. Daniłowiczowskiej. Dzięki jego zapisom powstało kilka funduszy dobroczynnych, wspierających nie tylko Żydów; łożył m.in. na rzecz podupadłych kupców i rzemieślników, czeladników oraz młodzieży starozakonnej, studiującej medycynę. Od 1816 zasiadał we władzach kahału, potem Dozoru Bóżniczego (1821; 1833-1837). W 1837 zaofiarowano mu stanowisko prezesa Dozoru, lecz odmówił, wskazując na swój na podeszły wiek. Był długoletnim dzierżawcą podatku koszernego (1820-1829; 1837; koszerne); prezes zarządu Domu Schronienia Ubogich Starców i Sierot Starozakonnych (1838-1843). W 1840 otrzymał dziedziczne poczesne obywatelstwo. Był protoplastą wpływowego plutokratycznego rodu Epsteinów. Spośród jego czterech synów tylko Jan przyjął wyznanie ewangelickie, natomiast jego wnukowie się ochrzcili.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand