Emanuel (Symcha Menachem) de Jona

nazywany doktorem Jonasem (?-1702 Lwów) – lekarz przyboczny króla Jana III Sobieskiego i członków jego rodziny (w l. 70. lub 80. XVII w.); marszałek Sejmu Żydów Polskich; Nasi szel Erec Israel; teść Izaaka Landaua. W 1688 uzyskał tytuł doktora medycyny na uniwersytecie w Padwie. Kiedy w 1693 król poważnie zachorował, E. de J. przeniósł się ze Lwowa do Żółkwi, zaś najbliższe otoczenie monarchy, a zwłaszcza królowa Marysieńka użyła medyka, by nakłonił króla do rezygnacji z wyjazdu do Warszawy na sejm. Jan III postanowił odłożyć tę podróż. Również następnym razem (w 1694), gdy król wybierał się w podróż ze Lwowa do Żółkwi, perswazja E. de J. sprawiła, że z niej zrezygnował. E. de J. nie opuszczał króla aż do jego śmierci. Jego przeciwnicy – medycy chrześcijańscy – oskarżyli go o otrucie pacjenta. Medyka uwięziono, lecz z braku dowodów winy oraz na skutek interwencji rodziny królewskiej – został uwolniony. Pod koniec życia mieszkał we Lwowie i utrzymywał korespondencję z królową wdową i królewiczem Jakubem Ludwikiem. (Por. Jan III Sobieski a Żydzi polscy)

Autor hasła: Maurycy Horn

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem