Elizeusz

(hebr. Elisza = JHWH pomógł [zbawił]) (IX-VIII w. p.n.e.) – izraelski prorok, współczesny Prorokowi Eliaszowi; syn Szafata, rolnika z Abel Mechola w dolinie Jordanu (1 Krl 19, 16). Początkowo, tak jak ojciec, zajmował się uprawą roli, później został uczniem Eliasza, który ustanowił go – zgodnie z wolą Boga – swoim następcą. E. był członkiem bractw prorockich (hebr. bne(j) ha-newiim), a może nawet przewodził im. Słynął jako cudotwórca i jasnowidz; podobnie jak Eliasz, potrafił wskrzeszać umarłych, uleczać nieuleczalnie chorych, rozmnażać żywność (2 Krl 2,19-25; 4-7), ale liczba uczynionych przez niego cudów była – według tradycji rabinackiej – dwakroć większa. Cieszył się wielkim szacunkiem i poważaniem wśród ludu. To właśnie on dokończył politycznego i religijnego dzieła swego poprzednika. W celu obalenia pogańskich kultów doprowadził do przewrotu w państwie; rozkazał wymordować członków rodu króla Achaba z dynastii Omriego (IX w. p.n.e.). Zgodnie z tradycją żydowską, E. wiódł świątobliwy żywot, a jego cudotwórcza moc nie opuściła go nawet po śmierci (2 Krl 13,21). Do grona jego uczniów należał prorok Jonasz. O działalności E. opowiada 2 Księga Królewska (2,1-25; 3,11-20; 4-9; 13,14-21).

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem