Elisza ben Awuja

zw. Acherem (hebr. acher = inny) (ok. 70–140 n.e.) – uczony należący do trzeciego pokolenia tan(n)aitów, uważany przez innych uczonych za jednego z wybitniejszych znawców prawodawstwa religijnego; przyjaciel Rabiego Akiwy; nauczyciel Rabiego Meira. Skłaniał się ku mistycyzmowi i gnozie. Uważany jest za pierwszego przedstawiciela mistycyzmu antynomijnego (por. kabała antynomijna). Pewne źródła wspominają, że był apostatą (apostazja). Istnieją sugestie, że jego odejście od wiary było konsekwencją rzymskich represji, jakim został poddany po upadku powstania Bar Kochby (132–135 n.e.).

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem