Elijahu Lewita

właśc. Elijahu ben Aszer ha-Lewi Aszkenazi, noszący przydomki Elijahu Baruch (hebr., Błogosławiony Eliasz) bądź Medakdek (hebr., Gramatyk), a – od tytułu swego dzieła – Tiszbi (1468 Neustadt – 1549 Wenecja) – filolog, leksykograf i poeta piszący w języku hebrajskim. Był nauczycielem języka hebrajskiego. Od 1504 mieszkał w Paryżu, a od 1509 w Rzymie, gdzie przebywał na dworze kardynała Guido Viterby, gen. zakonu augustianów. W 1527, po zdobyciu Rzymu przez wojska niemieckie, musiał przenieść się do Wenecji, gdzie pracował jako korektor w sławnym wydawnictwie Bomberga oraz uczył języka hebrajskiego posła francuskiego i późniejszego biskupa, Georgesa de Selve. Choć kilkakrotnie odmawiał przyjęcia katedry w chrześcijanskich kolegiach, był podejrzewany przez współwyznawców, że naucza chrześcijan, aby mogli znaleźć w hebrajskich tekstach, a zwłaszcza w kabale, argumenty przeciw judaizmowi. Opublikowanie jego masoreckiej rozprawy Masoret ha-masoret (1538) wywołało protesty opinii żydowskiej (m.in. ze względu na tezę, że system punktacji w BH został stworzony przez masoretów w V w.; masora i masoreci). Od 1540 E.L. kierował działem hebrajskim chrześcijańskiej drukarni w Isny. Tam opublikował talmudyczny leksykon Tiszbi (hebr., Tiszbianin [przydomek Proroka Eliasza, pochodzącego z Tiszbe], 1541) i Meturgeman (hebr., Tłumacz 1541) – aramejski słownik wyrażeń, pojawiających się w targumach. Wśród innych dzieł E.L. trzeba wymienić jeszcze Bowe-Buch. Koniec życia uczony spędził w Wenecji.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand