Eliezer ben Jehuda

właśc. Perlman Jehuda, zw. Ben Jehudą (1858 Łużki – 1922 Jerozolima) – pisarz, wskrzesiciel współczesnego języka hebrajskiego, działacz syjonistyczny. Pochodził z rodziny chasydzkiej. Odebrał tradycyjne początkowe nauczanie religijne, a potem uczył się w jesziwie w Połocku. W 1877 ukończył gimnazjum w Dyneburgu (współcz. Daugavpils, Łotwa). W 1878 wyjechał do Paryża, gdzie studiował medycynę. W 1881 przeniósł się do Palestyny. Propagował ideę odrodzenia języka hebrajskiego, jako języka mówionego. Spotkało się to ze sprzeciwem środowiska ortodoksyjnego, uznającego język hebrajski wyłącznie jako język świętych ksiąg. W 1882 był współzałożycielem towarzystwa Tchij(j)at Israel (hebr., Ożywienie Izraela), stawiającego sobie za cel odnowienie języka hebrajskiego, stworzenie współczesnej literatury hebrajskiej oraz edukację młodzieży. W 1882-1885 E. ben J. nauczał języka hebrajskiego w jerozolimskiej szkole Alliance Israélite Universelle, stosując tzw. metodę bezpośrednią, tzn. wykładając język hebrajski przy jednoczesnym wykorzystaniu go jako języka instruktażowego. W 1890 był współzałożycielem Waad ha-Laszon ha-Iwrit (hebr., Komitet Języka Hebrajskiego); w 1953 przekształconego w Akademię Języka Hebrajskiego. W 1908 rozpoczął wydawanie słownika hebr. Millon ha-laszon ha-iwrit ha-jeszana we-ha-chadasza (Thesaurus totius Hebraitatis). Po jego śmierci prace nad tym dziełem były kontynuowane; do 1959 ukazało się kompletne wydanie 17 tomów słownika. Wiele neologizmów utworzonych przez E. ben J. przyjęło się we współcz. j. hebrajskim.

Autor hasła: Irena Bracławska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem