Eliezer ben Hyrkanos (Hurkanos)

zw. Eliezerem Wielkim (ok. 40-120 n.e.)uczony zaliczany do drugiego pokolenia palest. tan(n)aitów. W młodości zajmował się rolnictwem i dopiero w wieku dojrzałym zaczął studiować Prawo. Był jednym z uczniów rabiego Jochanana ben Zak(k)aja; szwagrem rabiego Gamaliela II; wiódł spory prawne z Jehoszuą ben Chananją i Rabim Akiwą. Mistrz Jochanan mawiał, że E. ben H. jest „niczym studnia ocembrowana. Nie uroni ani jednej kropli” (Pirke(j) Awot 2,8), bowiem uczony ten odznaczał się niezwykłą pamięcią. Po upadku Drugiej Świątyni E. ben H. przeniósł się do Jawne, gdzie po śmierci Jochanana stał się jedną z najważniejszych postaci w tamtejszej akademii talmud. (obok Jehoszuy ben Chananji; akademia w Jawne). Później założył własną szkołę w Lyddzie (por. akademie talmudyczne). W poglądach swych skłaniał się ku szkole Szammaja; podobnie jak on był zwolennikiem dosłownej interpretacji Prawa i zajmował z reguły bezkompromisowe stanowisko w kwestiach spornych. Jego poglądy rel. sprawiły, że sanhedryn w Jawne rzucił nań klątwę. Późniejsi uczeni uważali, że E. ben H. skłaniał się ku chrześcijaństwu. Tradycja przypisywała mu autorstwo wielu midraszy (np. Pirke(j) de-Rabi Eliezer). (Zob. też Sefer ha-Zohar)

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem