Eliasza Apokalipsa

(hebr. Sefer Elijahu) – apokryf biblijny (por. apokryfy i pseudoepigrafy); znana nam wersja w języku hebrajskim (wyd. Lipsk 1897) pochodzi zapewne z okresu gaonów i jest datowana na VI-X w. Prawdopodobnie jednak istniała inna, pierwotna wersja hebrajska, która nie jest znana, choć wspominają o niej niektóre źródła starożytne. Opowiada o objawieniu, zesłanym Prorokowi Eliaszowi, za pośrednictwem archanioła Michaela na górze Karmel, które zawierało wszystkie ważniejsze wątki eschatol., dotyczące Mesjasza, Goga i Magoga, zmartwychwstania zmarłych (tchij(j)at ha-metim), Sądu Ostatecznego oraz przyszłego niebiańskiego Jeruzalem. Od tego samego pierwotnego hebrajskiego źródła pochodził dokument żydowski, powstały w Egipcie w I w. p.n.e. Na jego podstawie została dokonana chrześcijańska redakcja E.A. – przypuszczalnie w Aleksandrii w III w. Jej treść przekazują trzy rękopisy koptyjskie, które prawdopodobnie zostały przetłumaczone z greckiego oryginału (zachował się tylko jego fragment).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem