Eleazar ben Jehuda ben Kalonymos z Wormacji

zwany – od tytułu swego dzieła – Eleazarem Rokeachem (ok. 1165 [1176?] Metz? Spira? Moguncja? – 1230 [1238] Wormacja) – kabalista, halachista, talmudysta, nauczyciel i poeta; jeden z twórców nurtu kabały chasydów nadreńskich. Był najwybitniejszym uczniem Jehudy he-Chasida. Stracił całą rodzinę w wyniku napaści krzyżowców na swój dom w Wormacji w 1196 (por. krucjaty). Od 1201 był znanym ze swej erudycji rabinem w tym mieście; cieszył się wielkim szacunkiem i poważaniem. Położył podwaliny pod kabalistykę żydowską w Niemczech, nawiązującą do okultyzmu gaonów babilońskich, która miała charakter praktyczny (tzw. kabała praktyczna, opierająca się m.in. na systemie cudownych liczb i liter; por. gematria; notarikon); tajemnice istnienia tłumaczył poprzez zastosowanie tego właśnie systemu w mistycznej księdze Sode(j) razaj(j)a (hebr., Tajemnica tajemnic). E. jest autorem licznych, bardzo popularnych w świecie żydowskim dzieł, m.in.: Sefer ha-Rokeach – zbioru przepisów dotyczących świąt, potraw i pokuty, przestrzeganych przez Żydów aszkenazyjskich, dzięki któremu rozciągnął wpływ kabały na życie codzienne Żydów; Ateret ha-Szem – dzieła etyczne (zachowało się w bibliotece watykańskiej); More chat(t)aim (lub Seder ha-kaparot) – pracy o pokucie i wyznaniu grzechów; Taame(j) we-sodot ha-t(e)fil(l)a – dzieła poświęconego modlitwom; oraz licznych komentarzy do Biblii (np. Sefer ha-Kawod), Talmudu i dzieł kabalistycznych, a także kazań i poezji liturgicznych. Interesował się też astronomią. Był autorem jednej z pełniejszych instrukcji dotyczących stworzenia golema, którą zawarł w swym Komentarzu do Księgi Stworzenia (Perusz al-Sefer Jecira; wyd. na ziemiach pol. w 1889 w Przemyślu).

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem