Eleazar

(hebr. Elazar = Bóg przyszedł z pomocą [pomógł]) – imię często pojawiające się Biblii, m.in.: 1. nosił je trzeci z czterech synów Aarona (Wj 6,23; Lb 3,1-4; 26,60), który jeszcze za życia ojca sprawował niektóre funkcje arcykapłana, a po jego śmierci został wyniesiony do tej godności. Wraz z Mojżeszem, dokonywał spisu ludności na równinach Moabu (Lb 26,1-64). Po wojnie z Madianitami, wspólnie z Mojżeszem, zajmował się podziałem zdobyczy. Wprowadził Izraelitów do Ziemi Obiecanej, kierował podziałem ziem (Lb 34,17; Joz 14,1; 19,51). Pochowany został w Gilboa (Joz 24,33). Kapłański ród Cadoka wywodził swych przodków od E., który był również uważany za przodka 16 z 24 rodów lewickich (Lb 3,32; lewici). 2. Eleazar (II w. p.n.e.) – męczennik, o którym opowieść została odnotowana w 2 Księdze Machabejskiej (16, 18-31) oraz opracowana ponownie w 4 Księdze Machabejskiej (5-6). Był mężem uczonym w Piśmie (sofer), który w czasie prześladowań za czasów Antiocha IV Epifanesa, mimo podeszłego wieku, odmówił zjedzenia wieprzowego mięsa, woląc ponieść śmierć niż żyć w stanie nieczystym (czystość rytualna; Kid(d)usz ha-Szem; świnia; trefa), w związku z czym został poddany torturom, na skutek których zmarł. (Por. Hanna i jej siedmiu synów; Dziesięciu Męczenników).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand