El Szad(d)aj

(hebr., Bóg Wszechmocny) – określenie Boga, w Septuagincie oddawane grec. słowem Pantokrator, a w Wulgacie – łac. Omnipotens. Pojęcie to zostało przeniesione przez patriarchów z Mezopotamii. Według wczesnej rabinicznej interpretacji, określenie E.Sz. miało pochodzić od hebr. słów sza = ten (który) i daj = wystarczający. Współcześnie jego etymologię wywodzi się od akadyjskiego słowa szadu = góra, tu rozumianego jako „góra kosmiczna” (tj. Bóg Wszechświata). Istnieją także inne interpretacje tego określenia; w BH występuje ono tylko w opowieściach o czasach Abrahama, Izaaka i Jakuba, zaś samo słowo Szaddaj pojawia się nieco częściej. Stanowi ono także składnik bardzo starych imion Hebrajczyków (np. Suriszaddaj = moją skałą jest Szaddaj). Słowo Szaddaj, jako imię Boga, umieszczano również na mezuzach i filakteriach, prawdopodobnie w celu wzmożenia ich mocy. (por. Imiona Boga)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem