Eker Anda

(1912 Lwów – 1936 tamże) – poetka. Jej dziadek i pradziadek byli maskilami i właścicielami ziemskimi; ojciec – aptekarzem i działaczem syjonistycznym. Debiutowała w „Chwilce”, dodatku do dziennika „Chwila”, mając 12 lat, wierszami dla rówieśników; potem także publikowała swe utwory w „Nowym Dzienniczku” – dodatku do „Nowego Dziennika”. Studiowała na UJK. Wiele wówczas podróżowała po Europie i Bl. Wschodzie. W 1933 jej rodzina przeniosła się do Palestyny, skąd jednak poetka powróciła, ze względu na swój stan zdrowia, ale też wiedziona tęsknotą za krajem rodzinnym – rozdarta między przywiązaniem do Polski i do Palestyny. Była związana z kręgiem literackim „Chwili”; publikowała także w prasie polsko-żydowskiej (m.in. w „Nowym Dzienniku”, „Naszym Przeglądzie”, „Opinii”, „Naszej Opinii”, „Ewie”). Zmarła na zapalenie płuc (według innej wersji, na grypę). Drukiem ukazało się kilka jej książek: zbiory poezji Na cienkiej strunie (1936) i Melodia chwili (1937) oraz zbiory bajek Ojców dzieje (1937), Mama śpiewała kołysankę (1937) i O świerszczyku muzykancie (1937).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem