Eiger Marian

(1873 Częstochowa – 1939 Krynica) – fizjolog; prawnuk A. ben M. Egera. Jego ojciec, Jakub, należał do pionierów przemysłu cementowego w Polsce. E. studiował medycynę w Dorpacie (obecnie Tartu), Warszawie i w Moskwie (do 1899). Po krótkim okresie pracy w Warszawie i wyjeździe naukowym za granicę, z powodu wybuchu wojny rosyjsko-japońskiej powrócił do kraju i odbył służbę w armii carskiej na Dalekim Wschodzie. W 1909 w Moskwie otrzymał doktorat z nauk medycznych. Rok później podjął pracę na UJ w Krakowie. Pod wpływem poznanego tam J. Piłsudskiego związał się z polskim ruchem niepodległościowym. W 1913 objął docenturę w Bernie. Prowadził badania w dziedzinie fizjologii nerwów, m.in. dotyczące impulsów elektrycznych, pobudzających ludzkie serce. Popierał akcję na rzecz Legionów Polskich. Po powrocie do kraju, w 1918-1923 służył jako lekarz w WP. W 1923 został profesorem fizjologii i wykładowcą na USB w Wilnie. W dobie wystąpień antyżydowskich na tej uczelni starał się pomagać prześladowanym i był kuratorem kilku żydowskich organizacji akademickich. Był członkiem Rady Agencji Żydowskiej (1929-1931), prezesem Oddziału Wileńskiego Związku Żydów Uczestników Walk o Niepodległość Polski oraz działał na rzecz ORT-u i TOZ-u. Po przejściu na emeryturę osiadł w Warszawie (1938), gdzie działał w tow. „Daat – Wiedza”.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem