Echad mi jodea

(hebr., Kto zna Jedynego) – piosenka ludowa, której słowa w tradycji aszkenazyjskiej wypowiada się pod koniec sederu w święto Pesach. Od XV w. pojawia się w Hagadach Pesachowych. Powodem jej wprowadzenia prawdopodobnie była chęć zainteresowania dzieci i zatrzymania ich dłużej podczas wieczerzy przy stole, dlatego ma ona formę dialogu między ojcem a dziećmi. Składa się z 13 pytań i odpowiedzi, dotyczących kolejnych liczebników; trzynasta strofa dotyczy Trzynastu atrybutów miłosierdzia Bożego, oraz powtarza wszystkie wcześniejsze wyjaśnienia. Wartość liczbowa pierwszego słowa echad wynosi 13 (alef = 1, che(j)t = 8, dalet = 4; por. hebrajski alfabet), co prawdopodobnie określiło liczbę strof. Jest to rodzaj Trzynastu artykułów wiary w wersji uproszczonej, przeznaczonej dla dzieci, ułatwiającej ich zapamiętanie. Wcześniej E.m.j. śpiewano prawdopodobnie jako pieśń biesiadną z okazji szabatu lub świąt (por. zmirot).

Autor hasła: Magdalena Bendowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem