Ec (ha-)Chajim

(hebr., Drzewo Życia) – dzieło karaimskiego teologa Aarona ben Elijaha Karaity, ukończone w 1346, stanowiące filozoficzną podstawę wyznania karaimów. Autor wzorował je na More Newuchim Majmonidesa, chcąc bronić przed nim doktryny swej sekty. Zarzucano mu eklektyzm i skłonność do kompilacji. W istocie E. (ha-)Ch. wykazuje powinowactwa z arabską szkołą Kalam, w której racjonalizmie autor widział „naturalną religię” (Abraham miał do niej dojść drogą rozważań, zaś Mojżesz uporządkować ją swym prawodawstwem). Aaron ben E. Karaita był wrogo nastawiony do arystotelizmu oraz greckiej filozofii, która – przyswojona przez chrześcijaństwo – stanowić miała zagrożenie dla rozwoju pojmowania Tory. E. (ha-)Ch. składa się z 114 rozdziałów, wśród których 15 autor poświęcił dowodom na istnienie Boga, jego bezcielesności i stworzeniu świata. W 47 dalszych podjął się wyjaśnienia antropomorficznych wyobrażeń Stwórcy, które widział jako przedstawienia symboliczne. Zgodnie z poglądami Aarona ben E. Karaity, Pięcioksiąg zawiera normy obowiązujące całą ludzkość, które nie mogą być uzupełniane przez Torę Ustną. E. (ha-)Ch. zachowało się w kilku manuskryptach. Pierwsze wydanie krytyczne ukazało się w Lipsku w 1841.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem