Dziesięć Zaginionych Plemion

(hebr. Aseret ha-Szwatim; jid. Aseres Haszwotim) – legenda o Dziesięciu Zaginionych Plemionach dotyczy losu plemion tworzących Królestwo Północne, uprowadzonych do niewoli przez Asyryjczyków (722 p.n.e.). Według 2 Księgi Królewskiej (17,6; 18,11) zostały one osiedlone w Chalach i Gozan nad rzeką Chabor w Asyrii oraz w Medii. Jak głosi legenda, potomkowie osadników do dnia dzisiejszego zachowali swoją wiarę. Według Talmudu i midraszy, większość z nich mieszka za rzeką Sambation. Po przyjściu Mesjasza plemiona te mają powrócić do Ziemi Izraela (Erec Israel), by znowu zjednoczyć się ze swymi współbraćmi. W przeszłości, co pewien czas, pojawiali się ludzie, wywodzący swe pochodzenie od któregoś z zaginionych plemion (np. Eldad ha-Dani, Dawid Reuweni). Za potomków D.Z.P. uważać można Hindusów wyższych kast i japońskich kapłanów szinto, ze względu na ich – podobne do biblijnych – praktyki. Niektórzy Duńczycy uważają się za potomków plemienia Dan, a Żydzi angielscy wyraz british wywodzą od hebr.: brit isz (hebr., przymierze człowieka). Również Falasze, tj. Żydzi etiop. wywodzą swe pochodzenie od D.Z.P. Wielokrotnie przytaczano dowody istnienia potomków D.Z.P., m.in. wśród Indian południowoamerykańskich (jako pierwszy przekazał o tym wiadomość podróżnik Aaron Levi de Montezinos w 1644), Kurdów, Afganów, nigeryjskich Jorubów oraz Birmańczyków. (Zob. też Bne(j) Mosze)

Autor hasła: Małgorzata Barcikowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand