Dubnow Szymon [Markowicz]

(1860 Mścisław, Białoruś – 1941 Ryga) – historyk, filozof; teść H. Erlicha. Z domu wyniósł tradycyjne wykształcenie religijne, poza tym był samoukiem. Do 1922 żył i pracował w Rosji; m.in. wykładał w petersburskim Instytucie Studiów Żydowskich (od 1908), założył Żydowskie Towarzystwo Historyczno-Etnograficzne, którym następnie kierował; wydawał kwartalnik „Jewrieskaja Starina” (1909-1918). Potem osiadł w Berlinie, skąd uciekł przed hitlerowcami do Rygi. Został zamordowany w czasie prowadzonej tam w 1941 tzw. akcji likwidacyjnej. Jako myśliciel, rozwinął koncepcję „duchowej autonomii” (zw. też „nacjonalizmem diasporycznym”; por. diaspora), która opierała się na założeniu, że Żydzi są narodem niezależnym w sensie duchowym, społecznym i kulturalnym, lecz nie polityczno-terytorialnym. Podstawowym czynnikiem narodowotwórczym dla Żydów wschodnioeuropejskich dla D. był język jidysz. Rozwiązanie problemów żydowskiej widział w autonomii kulturalnej, a nie w syjonizmie, choć wspierał jego działania (np. w dziedzinie tworzenia szkół), czy asymilacji. D. jest także klasykiem nowoczesnej historiografii żydowskiej, dążącej do opisu dziejów narodu żydowskiego, poprzez poddanie materiału źródłowego interpretacji socjologicznej. Zajmował się m.in. dziejami sabataizmu, frankizmu oraz chasydyzmu. W ogromnej spuściźnie naukowej D. na szczególną uwagę zasługują wielkie syntezy, a m.in.: Die neueste Geschichte des jüdischen Volkes (t. 1-3, 1920-1923); Die Weltgeschichte des jüdischen Volkes (t. 1-10, 1925-1929); Geschichte des Chassidismus (t. 1-2, 1931).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Szymon Dubnow  - Dubnow Szymon [Markowicz] - Polski Słownik Judaistyczny
Szymon Dubnow (kliknij, aby powiększyć)

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand