Drużyny Harcerskie im. Berka Joselewicza

popularne określenie organizacji młodzieży szkolnej, związanej z obozem asymilatorów w Polsce. Początek dało im powstanie na przeł. 1912/1913 we Lwowie, przy Towarzystwie Akademickim „Zjednoczenie”, nielegalnej organizacji niepodległościowej pn. Związek Kół Polskiej Młodzieży Szkół Średnich im. Berka Joselewicza, kierowanej przez własny Zarząd Główny. Miał on także swe Koła w wielu miejscowościach galicyjskich. W 1914 „Zjednoczenie” założyło i wyekwipowało tzw. międzywyznaniową Drużynę Skautową im. Berka Joselewicza. W okupowanej przez Niemców Warszawie, w 1916, podobną organizację pn. Wolne Drużyny Skautowe im. Berka Joselewicza stworzyli działacze Związku Młodzieży Polskiej Pochodzenia Żydowskiego „Żagiew”. Kierowała nimi Komenda Główna. W 1917 okupacyjne władze niemieckie zakazały im działalności. Rozwój lwowskiej organizacji został przerwany przez działania wojenne (1918-1920), po zakończeniu I wojny światowej. Od 1932 harcerstwo związane z ruchem asymilatorskim zostało reaktywowane pod egidą Związku Akademickiej Młodzieży Zjednoczeniowej, zwłaszcza wobec częstych przypadków nieprzyjmowania dzieci żydowskich do Związku Harcerstwa Polskiego. Ruch ten dzielił się na drużyny: akademickie, uczniów wyższych klas gimnazjalnych (od szóstej do ósmej) i dziecięce (do 17 roku życia, z podziałem na drużyny tzw. wilczków i żółtodziobów). Ruch ten odcinał się od skautingu żydowskiego, organizowanego głównie przez syjonistów i Bund, hołdując polskim hasłom patriotycznym i państwowotwórczym.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem