Drobner Bolesław

pseud. Jan Okoński, Doktor (1883 Kraków – 1968 tamże) – polski socjalista. Pochodził ze znanej krak. zasymilowanej rodziny żydowskiej (jego dziad brał udział w powstaniu listopadowym, a rodzice – w powstaniu styczniowym). W 1898 wstąpił do Polskiej Partii Socjalno-Demokratycznej Galicji i Śląska Cieszyńskiego, a w 1902-1906 był członkiem władz III Proletariatu. Podczas rewolucji 1905 działał w Warszawie, Łodzi i Sosnowcu. Od 1907 studiował chemię na UJ. W okresie I wojny światowej był żołnierzem Legionów Polskich. Po wojnie wstąpił do PPS (1919-1922). Był współtwórcą i przywódcą Niezależnej Socjalistycznej Partii Pracy, a po jej zjednoczeniu z PPS (1928) – członkiem Rady Naczelnej tej partii (1928-1936). Reprezentował jej lewe skrzydło, opowiadające się za współpracą z komunistami. Wielokrotnie był aresztowany. W okresie II wojny światowej przebywał w Związku Radzieckim. Był członkiem Zarządu Głównego ZPP. Po powrocie do kraju (1944) kierował resortem pracy, opieki społecznej i zdrowia PKWN; był posłem KRN (1944-1947) oraz przew. Rady Naczelnej „lubelskiej” PPS (1945-1948 – wiceprzewodniczącym). Za „nacjonalizm, antyradzieckość i sympatie burżuazyjne” został usunięty z władz i szeregów tej partii (wrzesień 1948). W 1948 wstąpił do PZPR. Był posłem na sejm. W 1956-1957 pełnił funkcję I sekretarza Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Krakowie, gdzie zasłużył się dla ratowania zabytków (w tym także żydowskich, m.in. Starej Synagogi przy ul. Szerokiej 24 na Kazimierzu). Zmarł 21 III 1968, wkrótce po rozpętaniu nagonki antysemickiej (Marzec '68).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem