Dresdner Karol

(ok. 1908–1943 Lwów) – poeta, tłumacz, krytyk polsko-żydowski, historyk literatury polskiej. Debiutował w 1926 na łamach „Chwilki”, młodz. dodatku dziennika „Chwila”. W gimnazjum był uczniem J. Wittlina. Studiował na UJK, uzyskując doktorat na podstawie pracy, napisanej pod kierunkiem prof. Juliusza Kleinera – Udział Żydów w poezji polskiej XIX w. (1932, opublikowana w „Miesięczniku Żydowskim”). Wykładał w gimnazjach lwowskich. Współpracował z prasą polską i polsko-żydowską (m.in. z: „Chwilą”, „Nowym Dziennikiem”, „Opinią”, „Naszą Opinią”, „Miesięcznikiem Żydowskim”, „Nowymi Widnokręgami”, „Tygodnikiem Ilustrowanym”). Poza wierszami i krytykami lit., publikował prace dotyczące historii literatury polskiej (m.in. w „Filomacie”, „Pamiętniku Literackim”, „Przeglądzie Humanistycznym”). D. uważany jest za czołowego przedstawiciela poezji polsko-żydowskiej. Ogłosił tom wierszy Heine i nieznajoma (1928). Interesował się też sztuką żydowską. Jest współautorem przewodnika po zbiorach Muzeum Żydowskiej Gminy Wyznaniowej we Lwowie, a zwłaszcza kolekcji Maksymiliana GoldsteinaKultura i sztuka ludu żydowskiego na ziemiach polskich (1935). Przełożył na język polski Wizerunek własny żywota Uriela Acosty (1933; wznowienie w 1960). Po wybuchu II wojny światowej pozostał we Lwowie. W okr. okupacji sowieckiej, wraz z Zofią Charszewską, opublikował Wypisy z literatury polskiej dla klasy V (Kijów-Lwów 1940). Potem przebywał w getcie lwowskim. Został zamordowany w maju 1943 w obozie janowskim.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand