Dornhelm Baruch

([1853?] 1858 Lwów – 1928 Wiedeń) – złotnik, cyzeler; najwybitniejszy członek znanej rodziny złotników lwowskich; syn Salomona D.; brat Jakuba D, złotnika, oraz Symchy (Szymona) D., złotnika i handlarza dziełami sztuki. Uczył się i pracował w rodzinnym warsztacie, gdzie wytwarzano głównie naśladownictwa renesansowych augsburskich i norymberskich sreber (misy, talerze, tace, kielichy). W późniejszych latach prowadził własną pracownię we Lwowie; wyrabiał przedmioty kultowe, tj. balsaminki, mezuzy, tasy itp., a także przedmioty z motywami historycznymi (np. plakieta ze sceną Hołdu Pruskiego, naśladująca obraz J. Matejki; Unii Lubelskiej; Sobieskiego pod Wiedniem, obrony Trembowli), biblijnymi (plakiety z wizerunkiem Madonny, pucharek z obrazem wyjścia Żydów z Egiptu), a także oprawy do ewangeliarzy. Jego dzieła zakupili m.in. car Aleksander III i cesarz Wilhelm II. Swoje prace artysta wystawiał w TPSP w Krakowie i Lwowie. W 1907 B. zamieszkał w Wiedniu, a jego brat, Jakub, wyjechał do Ameryki.

Autor hasła: Magdalena Tarnowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem