Dolicki Menachem Mendel

(1856 Białystok – 1931 Los Angeles) – pisarz tworzący w języku hebrajskim i jidysz, protagonista ruchu Chowewej Syjon. Pracował jako nauczyciel. Debiutował w 1881 na łamach pisma „Ha-Melic”. W publicystycznych wystąpieniach wzywał współwyznawców do emigrowania do Palestyny (por. emigracja Żydów z Polski). Wkrótce zdobył uznanie sentymentalnymi wierszami, opiewającymi miłość Syjonu. W 1886 został uhonorowany literacką nagrodą moskiewskiego stowarzyszenia Bne(j) Cij(j)on (hebr., Synowie [Dzieci] Syjonu). W 1882–1892 był sekretarzem wielkiego filantropa, Kolonymusa-Zewa (Wolfa) Wysockiego (1824–1904), który łożył znaczne sumy na cele palestyńskie i szkolnictwo żydowskie. Po wygnaniu Żydów z Moskwy w 1892 wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Współpracował z prasą jidysz oraz tworzył opowiadania w języku jidysz. Jego utwory poetyckie zostały wydane pt. Kol szire(j) Menachem (hebr., Wiersze zebrane Menachema, t. 1–2, 1895).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand