Diskin [Mosze] Jehoszua (Joszua) [Juda] Lejb ben Beniamin

zw. Rabinem Brzeskim (jid. Brisker Row) (1817 [1818] Grodno – 1898 Jerozolima) – rabin, autorytet w dziedzinie halachy. Dyplom rabinacki (smicha) otrzymał w 1835, a w 1844 zastąpił ojca, Beniamina D. na stanowisku rabina w Łomży. Następnie był rabinem w: Międzyrzecu, Kownie, Szkłowie i Brześciu Litewskim (od 1873). Cieszył się sławą wielkiego autorytetu halachicznego. Jego bezkompromisowe decyzje w tej sferze powodowały zatargi z władzami rosyjskimi, które wydaliły go z Kowna, a w 1877 zmusiły do opuszczenie Brześcia, skąd – przez Francję – udał się do Jerozolimy. Tam pełnił funkcję rabina, ciesząc się poważaniem całej społeczności żydowskiej, oraz kierował jesziwą Ohel Mosze (obecnie Tiferet Jeruszalajim). Był jednym z najważniejszych autorytetów religijnych swoich czasów, zwolennikiem ścisłego rozdzielenia sfer religijnej i świeckiej (m.in. protestował przeciw zgodzie rabinów na uprawianie ziemi w roku szabatowym, 1889), zwalczającym prądy modernizacyjne i rozwój świec. kultury w Palestynie. Był jednym z przywódców gminy jerozolimskiej i twórcą wielu jej instytucji (m.in. organizującej ubój rytualny dla gmin aszkenazyjskich chasydzkich i niechasydzkich, 1887). Bardzo wpływową osobistością była także jego druga żona, Sara (Sonia Rattner), zwana Brisker Rebecin (jid., Rabinowa Brzeska). Głównymi dziełami D. były: Torat Ohel Mosze (1902), nowele talmudyczne do Księgi Wyjścia i hag(g)ady; Lik(k)ut Omarim (1922; 1935), hagadyczne i halachiczne nowele do Księgi Rodzaju i Wyjścia; oraz responsy (t. 1-3, 1911).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand