Dick (Dik) Izaak (Ajzyk) Meir (Majer)

([1803, 1804] 1807 [1808, ok. 1815] Wilno – 1893 tamże) – twórca popularnej literatury jidysz; jako jeden z pierwszych autorów zainteresował się folklorem żydowskim. Był synem wileń. kantora. W dzieciństwie otrzymał wykształcenie religijne. W czasie pobytu w Nieświeżu, dzięki pomocy księdza i miejscowych maskili, opanował język niemiecki oraz tzw. nauki świeckie. Był pedagogiem; wspierał dążenia władz do przeprowadzenia reformy szkolnej (występował w tej sprawie do ministra oświaty Siergieja Uwarowa). Pracę literacką podjął ok. 1838, zaczynając od opowiadań w języku hebrajskim (pierwsze opublikował w 1848). Był autorem ponad 300 opowiadań; wprowadził do literatury jidysz wątki sentymentalne i realistyczne, opowieści historyczne i teksty satyryczne. Część z nich była przekładami i swobodnymi adaptacjami dzieł innych autorów. D. był jednym z pierwszych maskili potrafiących wpleść w interesujące fabularnie opowiadanie wątki dydaktyczne, utrzymane w duchu haskali. W 1864 podpisał kontrakt z wileńskim wydawnictwem Rommów na pisanie tygodniowo 48-stronicowej noweli. Rozeszła się ona w blisko 100 tys. egzemplarzy. Głoszenie haseł postępu i konieczności przeprowadzenia głębokich reform w życiu żydowskim, łączył z umiłowaniem folkloru i głęboką znajomością życia prostych ludzi. Był także autorem dwóch zbiorów anegdot żydowskich. Nie krył przywiązania do tradycji religijnej (m.in. pisał o Hagadzie Pesachowej i stworzył popularną wersję Szulchan Aruch). Jego pamflety, które w swoim czasie miały szeroki rezonans w społeczności żydowskiej, nie zachowały się. Wybór dzieł D. wydał S. Niger w 1954.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand