Demokratyczna Frakcja w ruchu syjonistycznym

ugrupowanie w ruchu syjonistycznym, które sformowało się podczas V Światowego Kongresu Syjonistycznego w 1901, przy udziale 37 delegatów, wśród których znalazło się wielu czołowych działaczy syjonistycznych, zwłaszcza intelektualistów (m.in. Ch. Weizmann i M. Buber). Jego geneza wiąże się z powstawaniem w latach 90. XIX w. narodowych kół studentów żydowskich z Europy Środk. i Wsch., głównie w ośrodkach uniwersyteckich w Niemczech i w Szwajcarii, pod wpływem Achad-Ha-Ama i ruchów demokratycznych w Rosji i Europie Środkowej. Po przystąpieniu ich przedstawicieli do ruchu syjonistycznego uformowała się opozycja przeciw autokratycznemu kierownictwu T. Herzla oraz zaniedbywaniu działalności kult. w Palestynie i krajach diaspory. Herzl we Frakcji widział zagrożenie dla jedności ruchu syjonistycznego oraz niebezpieczeństwo odstręczenia odeń ortodoksów, wrogich prądom sekularyzacyjnym. W istocie, wyłonienie się D.F. w r.s. przyspieszyło uformowanie się partii Mizrachi. Sama Frakcja nie zdołała stworzyć odrębnej partii, ani silnej opozycji w ruchu syjonistycznym. Natomiast wiele jej postulatów później zostało zrealizowanych, jak np. postulat utworzenia UH w Jerozolimie. Pod auspicjami D.F. w r.s. w 1902 w Berlinie powołane zostało Stowarzyszenie dla Wydawnictw Żydowskich oraz wydawnictwo Jüdischer Verlag (m.in. przy udziale M. E. Liliena i M. Bubera). W jego Radzie Artystyczno-Naukowej zasiadali m.in.: Achad Ha-Am, N. Birnbaum, M. Ehrenpreis, I.L. Perec, N. Sokołów.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem