Debora

(hebr., pszczoła; jid. Dwojre) – według tradycji biblijnej: 1. żona Lappidota; izraelska prorokini (jid. Dwojre Hanewije), pełniąca funkcję Sędziego, która żyła ok. 1200 p.n.e., tj. w epoce Sędziów (Sdz 4,4). Zgodnie z żydowska tradycją, była arogancką i zuchwałą kobietą, pochodzącą z plemienia Neftalego. Zasiadała w cieniu palmy, zw. „palmą Debory” (Sdz 4,5) w górach Efraima; przybywali tam Izraelici, aby rozsądzać swoje sprawy; D. nauczała też Tory. W BH nazywana była „matką w Izraelu”. Przypisuje się jej autorstwo jednego z najstarszych i najpiękniejszych w ST utworów, tzn. poetyckiej pieśni (tzw. Pieśń Debory), sławiącej zwycięstwo Izraelitów nad Kananejczykami (Sdz 5,2-31). 2. imię to nosiła też piastunka Rebeki, żony Izaaka, jednej czterech matriarchiń Izraela (Rdz 35,8).

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem