Dawid ben Arie Lejb z Lidy

(ok. 1650 Zwoleń – 1696 Lwów) – rabin; uczeń Joszuy Heszela ben Jaakowa z Krakowa. Był rabinem w Lidzie (1671), Ostrogu, Moguncji (1677), oraz gminy aszkenazyjskiej w Amsterdamie (1677). Zdymisjonowany z powodu oskarżeń o skłanianie się ku sabataizmowi i popełnienie plagiatu, wyjechał do Polski, by bronić się przed Sejmem Czterech Ziem[stw] oraz opublikować pamflet dotyczący tej sprawy (1684). Oczyszczony z zarzutów, powrócił do Amsterdamu, skąd ponownie wygnały go ataki rabinów gminy sefardyjskiej. Zmarł wkrótce po przybyciu do Polski. Był autorem kilku prac homiletycznych i kabalistycznych. Opublikował m.in.: Sod Adonaj (hebr., Tajemnica Pana, 1680), dzieło poświęcone obrzezaniu; Szomer szabat (hebr., Strażnik szabatu, 1687), poświęcone szabatowi; Ir miklat (1690), poświęcone Sześciuset trzynastu nakazom i zakazom. Po śmierci D. ben A.L. z L. wydano zbiór czternastu jego prac pt. Jad kol bo (hebr., Dzieła zebrane, 1727).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem