Daum Ignacy (Izaak)

(1869 Kalisz – 1932 Jura, Francja) – lekarz, działacz niepodległościowy. Po ukończeniu szkoły średniej w Kaliszu podjął studia uniwersyteckie w Warszawie. Za działalność patriotyczną został usunięty z uczelni, przez rok pozostawał pod dozorem policji. Następnie wyjechał na studia medyczne do Paryża, gdzie związał się z PPS. Po uzyskaniu dyplomu w 1900 powrócił do Warszawy. W 1902, aresztowany za udział w demonstracji, więziony był przez 4 tygodnie. W grudniu 1903 wszedł w skład Komitetu PPS, rozwijającego działalność w Warszawie, guberni warszawskiej i płockiej. Od 1905, jako lekarz w Starachowickich Zakładach Górniczych, kierował lokalnym Komitetem Robotniczym PPS; prowadził działalność terrorystyczno-bojową i agitacyjną. Aresztowany w styczniu 1906, po pół roku – z braku dowodów – został uniewinniony, mimo to nie uwolniono go i tylko dzięki zabiegom rodziny karę ograniczono do trzyletniego przymusowego wyjazdu za granicę (10 osób współoskarżonych wraz z nim skazano na karę śmierci, dożywotnią lub wieloletnią katorgę). D. wyjechał do Francji, gdzie podjął praktykę lekarską. W 1931 odznaczony został Krzyżem Niepodległości.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem