Daniela Księga

(hebr. Danij(j)el)prawdopodobnie najpóźniejsza księga w kanonie Biblii Hebrajskiej, licząca 12 rozdziałów; dziewiąta pośród grupy Pism (w kanonie chrześcijańskim – szósta w grupie Ksiąg Prorockich). Według tradycji żydowskiej, pochodzi ona z końca niewoli babilońskiej (z ok. 545-535 p.n.e.), a jej autorem był Daniel. Jednak badacze Biblii są zdania, że w istocie część księgi pochodzi z ok. 300 p.n.e., a część jest późniejsza i pochodzi z II w. p.n.e. (ok. 168-165 p.n.e.). Starsze fragmenty D.K. napisane zostały w jezyku hebrajskim (1,1-2,4; 8-12) i w języku aramejskim (2,4-7,28), późniejsze – w języku greckim. Jej ostatecznej redakcji dokonano prawdopodobnie w 170-160 p.n.e. D.K. wyraźnie dzieli się na dwie części także pod względem formy i treści; pierwsze sześć rozdziałów zawiera zbiór hagadycznych opowieści o Danielu (m.in. o jego cudownym ocaleniu w jaskini lwów) i jego trzech przyjaciołach, uprowadzonych do niewoli babilońskiej, oraz o śnie Nabuchodonozora zinterpretowanym przez Daniela; drugą zaś stanowi zbiór pism apokaliptycznych, objawiających przyszłość. W Septuagincie do D.K. dołączono fragmenty (tzw. dodatki), których nie ma w D.K. w kanonie BH; są to: Pieśń trzech młodzieńców, Modlitwa Azariasza, Opowiadanie o Zuzannie oraz Bel i smok (zw. też Oszukańczym kultem Bela; zob. apokryfy i pseudoepigrafy). Cztery wizje Daniela mają świadczyć o niestałości świeckiej władzy i zapowiadać nadejście królestwa Bożego, mesjańskiego królestwa „Syna Człowieczego”. W D.K. po raz pierwszy jest mowa o zmartwychwstaniu ciał, a aniołowie nazwani są imionami i występują jako opiekunowie narodów. Księga ta wywarła znaczny wpływ na rozwój mistycyzmu żydowskiego.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand