Daniel

(hebr., Danij(j)el = Bóg jest moim sędzią, Bóg usprawiedliwia) – według tradycji biblijnej, młodzieniec z możnego rodu; potomek króla Dawida, który – za czasów panowania Nabuchodonozora, rządów Baltazara, a potem Dariusza, wraz ze swymi trzema przyjaciółmi (Chananiaszem, Miszaelem i Azariaszem), trafił do niewoli babilońskiej. Posiadał niezwykły dar tłumaczenia snów lecz nie był prorokiem. Zgodnie z tradycją talmud., uchodzi za najmądrzejszego człowieka epoki, bowiem Bóg objawił mu wiele tajemnic. Dzięki swym apokaliptycznym wizjom uzyskał znaczące stanowisko na dworze władców babilońskich, które utrzymał przez wiele lat. Według tradycji żydowskiej, jego zasługą było uzyskanie zezwolenia od króla Cyrusa II na powrót Żydów do ojczyzny i odbudowę Świątyni Jerozolimskiej. D. jest bohaterem wielu legend. O jego losach na wygnaniu opowiada Księga Daniela.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem