Dan

(hebr., sędzia) – według tradycji biblinej:

1. piąty syn Jakuba oraz jego nałożnicy, Bilhy, która była niewolnicą Racheli (Rdz 30,16). Dzięki temu, że Rachela oddała Bilhę mężowi, i na jej kolanach urodził się D., została potem nagrodzona własnym potomstwem. D. uważany jest za protoplastę jednego z Dwunastu Plemion Izraelskich (por. 2.). Wspominany jest w błogosławieństwach: 1. Jakuba, skierowanym do synów, jako sędzia i jadowita żmija (por. wąż), kąsająca wierzchowca, co staje się przyczyną upadku jeźdźca (Rdz 49,16-17); 2. Mojżesza, jako lwiątko (lew), rzucające się z Baszanu (Pwt 33,22). Według midraszy, D. miał znienawidzieć Józefa za to, że donosił ojcu o postępkach braci; sam był inicjatorem doniesienia ojcu o śmierci Józefa, a wspólnie z Gadem – sprzedania go w niewolę. Zgodnie z tradycją, D. miał żyć 125 lat.

2. jedno z Dwunastu Plemion Izraelskich, którego protoplastą był Dan (por. 1.). Jego terytorium od zachodu sięgało Morza Śródziemnego, od wschodu graniczyło z ziemiami plemion EfraimaBeniamina, od północy – Manassesa, a od południa – Judy. Ponieważ większość tego obszaru zajmowali Filistyni, część plemienia D. przeniosła się na północ i zdobyła miasto Lachisz, leżące u podnóża góry Hermon. Plemię D. było drugim co do liczebności po Judzie. W błogosławieństwie Jakuba jest ono nazwane wężem, co miało symbolizować jego walkę o przetrwanie z plemionami nomadycznymi i Amorytami. W Pieśni Debory (Sdz 5) plemię to zostało zganione za niestawienie się do walki z Kananejczykami. Z plemienia D. pochodził Samson. (Zob. też Dziesięć Zaginionych Plemion)

Autorzy hasła: Rafał Żebrowski, Małgorzata Barcikowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem