Dajnow Cwi Hirsz

zw. Magidem ze Słucka (1832 Słuck – 1877 Londyn) – kaznodzieja związany z ruchem haskali. W swych kazaniach, wygłaszanych w potocznym j. jid., wzywał do podejmowania pracy fizycznej, reformy edukacji (zakazu działania chederów i korzystania z tzw. „kazionnych” szkół) oraz reformy niektórych obrzędów. Jego ostre wystąpienia wzbudziły nienawiść ortodoksów. D. pozostawał w przyjacielskich stosunkach z częścią maskilów, w tym z J.L. Gordonem. Petersburskie Towarzystwo Upowszechnienia Oświaty pośród Żydów w Rosji finansowało jego kaznodziejskie podróże po ośrodkach żydowskich w strefie osiadłości. W wielu miejscowościach ortodoksi uniemożliwiali mu wystąpienia. Odwoływanie się do pomocy administracji rosyjskiej w celu przełamania bojkotu, jeszcze zaostrzyło konflikt. Atmosferę tę opisywał D. w artykułach, ogłaszanych w periodykach hebrajskich (m.in. w „Ha-Magid”). Ostatecznie zmusiła go ona do emigracji. Osiedlił się w Londynie, gdzie pracował jako kaznodzieja wśród Żydów polskich i rosyjskich, ciesząc się sporą popularnością. Drukiem ukazało się tylko jedno jego kazanie Kwod Melech (hebr., Chwała Króla, 1869), wygłoszone ku czci cara Aleksandra II.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand