Czarny (Charney) Daniel

(1888 Dukora w okolicach Mińska – 1959 Boston) – poeta, pisarz, publicysta, tworzący w języku jidysz; brat S. Nigera i Borucha Vladka (Władka) (1886-1938). W dzieciństwie był chorowitym dzieckiem, co odcisnęło piętno na jego twórczości, zwłaszcza w warstwie wątków autobiograficznych. Nie otrzymał tradycyjnego wychowania religijnego i mając 14 lat, przeniósł się do Mińska, gdzie pozostawał pod opieką braci, dbających o jego naukę. Początkowo zajmował się dziennikarstwem, pisząc do czasopism żydowskich, wydawanych w różnych krajach, a w okresie I wojny światowej – również pomocą ofiarom wojny. W 1925 wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, skąd rychło powrócił, ze względu na stan zdrowia. Lata 1926-1929 spędził w Berlinie, gdzie współpracował z prasą żydowską. Z tego okresu pochodzi m.in. jego zbiór poetycki Unterwegs (Po drodze, 1929). W 1929 odbył długą podróż po gminach żydowskich w Polsce, na Litwie i Łotwie, która dostarczyła mu materiałów do artykułów, zamieszczanych w amerykańskiej i europejskiej prasie żydowskiej. Po dojściu nazistów do władzy przeniósł się z Niemiec do Paryża, a w 1941 do Nowego Jorku, gdzie został sekretarzem Stowarzyszenia Pisarzy im. I.L. Pereca. W 1946-1947 publikował przeglądy bibliograficzne literatury jidysz i hebrajskiej w piśmie „Cukunft”. Potem, złożony długą chorobą, kontynuował pracę literacką, na którą składały się wiersze, opowiadania. Do ważniejszych jego prac należą m.in.: Barg-arojf (Pod górę, 1935), Ojfn szweł fun jener wełt: tipn, bilder, epizodn (Na progu tamtego świata; typy, obrazki, zdarzenia, 1947) i tom wspomnień A jorcendlik aza. 1914-1924 (jid., Tamta dekada. 1914-1924, 1943).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand