Czajka-Stachowicz Izabela

pseud. Czajka, Iza Bell, Stefania Czajka (1897 Sosnowiec – 1969 Warszawa) – pisarka. Studiowała polonistykę i historię sztuki na UW. W tym czasie związała się z PPS. Kontynuowała studia w Berlinie (1922); następnie mieszkała w Paryżu (1924), a po powrocie do kraju (1925) – w Warszawie. W czasie wojny znalazła się w getcie warszawskim. Później była w oddziale AL, a w 1945 została oficerem LWP. Po wojnie była oficerem kulturalno-oświatowym MO w Katowicach. Od 1946 należała do Związku Literatów Polskich. Pracowała w Muzeum Narodowym. Sprawom żydowskim poświęciła m.in. książki: Pieśni żałobne getta (1946) i – autobiograficzną – Ocalił mnie kowal (1956).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem