Coref Joszua Heszel ben Josef

(1633 Wilno – 1700 Kraków) – sabataistyczny prorok, uważany za najwybitniejszą postać litewskiego sabataizmu. Znany był z ascetycznego trybu życia. Powiadano o nim, że przez wiele lat opuszczał dom, wychodząc jedynie do synagogi i mykwy. Z całej Polski zjeżdżali doń ludzie po radę, albo dla wzmocnienia mesjanistycznej wiary. Uznając mandat Sabataja Cwi, jako Mesjasza z „Domu Dawida”, sam przedstawiał się jako Mesjasz z „Domu Efraima”, którego zadaniem jest odsłanianie tajemnic zbawienia, między pierwszym a drugim wystąpieniem Sabataja. Jego spisane objawienia miały liczyć 5 tys. stron, z których zachowała się tylko drobna część. Pod koniec życia C. przeniósł się do Krakowa, gdzie ożenił się z córką Jakuba Eleazara Fiszhofa, protektora chewry chasydów Jehudy Chasida ha-Lewiego z Siedlec i Chaima ben Salomona Malacha. Uczestniczył w zjeździe sabatajczyków w Nikolsburgu (współcz. Mikulov) na Morawach w 1699. Zbiór jego objawień Sefer ha-Coref (hebr., Księga Corefa) cieszył się dużym poważaniem wśród ukraińskich chasydów, zwł. wśród potomków cadyków Twerskich (Twerskich rodzina) – Menachema ben Nachuma z Czarnobyla i Lewiego Icchaka ben Meira z Berdyczowa. Próba wydrukowania tej księgi w Żółkwi w ostatniej chwili została udaremniona przez Efraima Załmana Margaliota z Brodów, który dopatrzył się w niej sabataistycznej herezji.

Autor hasła: Jan Doktór

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand