Cohn Adolf Jakub

(1843-1907 Petersburg) – prawnik, publicysta, protagonista literatury polsko-żydowskiej. Absolwent warszawskiej Szkoły Rabinów i prawa w Szkole Głównej. Członek jednego z patriotycznych kółek młodzieży akademickiej przed 1863. Adwokat przysięgły w Warszawie. Debiutował artykułem w „Jutrzence”. Był członkiem redakcji „Izraelity” (od 1905 prowadził dział literacki); zwolennik asymilacji. Już w 1862 rzucił pomysł zorganizowania „Towarzystwa do krzewienia literatury polsko-izraelskiej”. Współpracował z polskimi czasopismami (m.in. z „Kłosami”, „Prawdą”, „Gazetą Polską” oraz prawniczymi – „Przeglądem Sądowym” i „Gazetą Sądową”). Był także tłumaczem z języka niemieckiego i rosyjskiego na język polski. Pod koniec życia został sekretarzem Komisji Kolonizacyjnej, założonej przez M. de Hirscha w Petersburgu. Wydał m.in. utwory prozatorskie: Zbawca, powieść z drugiej połowy XVI wieku, z podań ludu praskiego getta (1862; tłumaczenie z j. niem.) i Żydowskie szczęście, obrazek z życia (1866) oraz Rzut oka na prawo i prawodawstwo mojżeszowe, podług źródeł najnowszych (1865), Urywki z prawa wekslowego (1880); był też autorem wstępu i dwóch pierwszych rozdziałów książki Z dziejów Gminy Starozakonnych w Warszawie w XIX stuleciu (t. 1, Warszawa 1907).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand